Hallo. Ik ben Mathias De Clerck. Een 'jongen' uit Mechelen die al jaren niet meer stil kan zitten als er ergens een vliegtuig opstijgt, een nieuwe geur door een steegje waait of een bord eten op tafel verschijnt dat ik nog nooit eerder zag.
Dit is geen gewone reissite. Geen lijstjes met “10x must-see”, geen verborgen parels die na publicatie meteen geen parels meer zijn. Dit is gewoon… mijn blik op de wereld. Opgetekend zoals ik het beleef. Met al mijn verwondering, honger, vermoeide benen en die kleine momenten waarop je even denkt: “dít is waarom ik dit doe”.
Waarom nu een blog? Omdat ik het beu was om die verhalen alleen in mijn hoofd te blijven herhalen. Omdat ik ’s avonds thuiskwam met sandalen vol stof van een markt in Chiang Mai, of met de nasmaak van een perfect gebakken coquille van een piepklein restaurant in Gent, en niemand om dat mee te delen. Omdat ik merkte dat de mooiste dingen vaak gebeuren in de tussenruimtes: niet op de toeristische foto-plek, maar in die vijf minuten dat je met een oma staat te lachen terwijl ze je uitlegt hoe je écht tamarinde proeft.
Hier gaan we dus niet alleen over verre oorden. We gaan over de tramrit naar Antwerpen waar je plots beseft dat je al drie haltes te ver zit omdat je te diep in gesprek was met een wildvreemde. Over de eerste keer dat je in een Michelin restaurant zit en je niet weet welke vork je moet gebruiken, maar het eten zo goed is dat het je eigenlijk niets meer kan schelen. Over een mistige ochtend in de Ardennen waarbij je denkt: “eigenlijk heb ik helemaal geen vliegticket nodig om me weer kind te voelen”.
Dit blog wordt een mix. Avontuur en rust. Street-food dat je vingers plakkerig maakt en witte tafellakens waar je bijna bang bent om op te ademen. Bergen waar je longen branden en steegjes in Mechelen waar de kathedraal ’s avonds oranje kleurt in het licht.
Kijk, hier zit ik soms. In Coffice, twee straten van huis, met een zwarte koffie en een schrift vol krassen.
En dan denk ik: hoe bijzonder is het dat ik vanuit deze rustige Vlaamse stad de wereld mag induiken, en daarna weer terugkeren om erover te vertellen?
Dit is geen handleiding. Dit zijn herinneringen in wording. Soms grappig, soms een tikkeltje chaotisch, altijd eerlijk. Ik zal af en toe vloeken als een vliegtuig vertraging heeft, juichen als ik een gerecht proef dat me raakt tot in mijn tenen, en stil worden als een landschap te groot voelt voor woorden.
Dus ja… welkom.
Maak het jezelf gemakkelijk. Pak een tas thee, een biertje, wat je maar wil. En reis mee. Soms ver, soms dichtbij. Altijd met open ogen en een lege maag.
Want dat is wat reizen voor mij betekent: ruimte maken voor nieuw. Voor smaken die je niet kende. Voor mensen die je nooit meer terugziet maar toch nooit vergeet. Voor dat ene moment waarop je beseft dat de wereld eigenlijk veel kleiner en veel groter is dan je dacht.
Tot de volgende afslag, Mathias